Op 11 november gaf onze burgemeester Alexandra Thienpont een toespraak naar aanleiding van Wapenstilstand.
Je kan ze hieronder integraal lezen.
Dames en heren,
Vandaag staan we stil.
Stil bij 11 november — de dag waarop in 1918 de wapens eindelijk zwegen na vier jaren van onvoorstelbaar lijden. Een dag waarop miljoenen mensen hoopten dat zoiets nooit meer zou gebeuren. “De oorlog die een einde zou maken aan alle oorlogen,” noemden ze het toen.
Maar meer dan honderd jaar later weten we: die wens bleef een droom.
We herdenken vandaag niet alleen de soldaten die sneuvelden in de loopgraven, de burgers die hun huizen, hun geliefden en hun toekomst verloren —we herdenken ook de universele les die oorlog ons telkens weer leert: dat vrede nooit vanzelfsprekend is.Kijk om ons heen, vandaag, in 2025. Er woeden opnieuw oorlogen — in Oekraïne, in het Midden-Oosten, in Afrika.
We zien mensen op de vlucht, kinderen die opgroeien tussen puin, ouders die afscheid moeten nemen zonder zekerheid dat ze elkaar ooit terugzien.De beelden bereiken ons sneller dan ooit, maar soms lijkt ons medeleven trager te worden. Alsof we, moe van de nieuwsberichten, vergeten dat achter elk cijfer een mens schuilgaat.
11 november herinnert ons eraan dat herdenken niet alleen terugkijken is. Het is ook vooruitkijken. Nadenken over wat wij vandaag kunnen doen om vrede dichterbij te brengen — in onze samenleving, in onze woorden, in ons handelen. Vrede begint niet in verdragen of op conferenties; ze begint bij de manier waarop we met elkaar omgaan, hoe we luisteren, hoe we kiezen voor dialoog boven haat, voor respect boven onverschilligheid.
Laten we vandaag dus niet alleen de stilte laten spreken, maar ook ons geweten. Laten we de namen die we vandaag herdenken, niet laten verwaaien in de wind van de geschiedenis,maar ze dragen als een opdracht:om nooit te vergeten, en nooit onverschillig te blijven.
Moge deze dag ons eraan herinneren dat vrede een werkwoord is,
iets wat we elke dag opnieuw moeten kiezen.

